In deze Kifid-uitspraak staat een klassiek spanningsveld centraal: mag een bank na jaren alsnog een (oude) kredietschuld opeisen, terwijl zij de klant in de tussentijd structureel heeft bericht dat het saldo nul is? De zaak is extra wrang door de context: het krediet was bedoeld voor een zeiljacht, dat na de scheiding door de ex-partner is verkocht, terwijl de consument (ex-echtgenote) achterblijft in de woning waarop de bank haar zekerheid (tweede hypotheek) had.

In Kifid Commissie van Beroep (CvB) 2026-0008 (21 januari 2026) staat een klassiek thema centraal: overkreditering bij hypotheekverstrekking en de vraag welke norm je gebruikt om te bepalen of een hypotheek “verantwoord” was. De consument vond dat de bank in 2005 had moeten toetsen met een minimale toetsrente van 6% en niet met de (lage) aangeboden rente van 3,7%, waardoor hij volgens hem te veel heeft kunnen lenen. De Geschillencommissie wees de klacht af, maar in beroep krijgt de consument (grotendeels) gelijk.

In uitspraak GC Kifid 2025-0619 stond een “klassieke” overkrediteringsklacht centraal, maar met een specifieke twist: de consument meende dat de bank in 2005 bij het bepalen van zijn leencapaciteit een te lage toetsrente had gebruikt (3,7% in plaats van 6%) en daardoor een te hoge hypotheek had verstrekt. De zaak draait daarmee om de vraag hoe je in 2005 (dus vóór de latere wettelijke verankering van kredietwaardigheidstoetsen) beoordeelt of een bank haar zorgplicht en haar (zelf)regulerings-/acceptatieregels correct toepaste.

In Kifid-uitspraak 2026-0026 (bindend advies, 9 januari 2026) stond een klassiek (maar in de praktijk vaak onderschat) discussiepunt centraal: wat is nu precies “de afspraak” over woonlasten/maandlasten, en hoe bewijs je die afspraak achteraf? De consumenten vonden dat het hypotheekadvies niet voldeed aan hun “niet-onderhandelbare” eis: de totale woonlasten moesten lager zijn dan hun eerdere huur. De adviseur verweerde zich vooral met het dossier: klantprofiel, inventarisatie en adviesrapport waarin een maximale (netto) hypotheeklast van € 2.800 was vastgelegd.

Een recente uitspraak van de Geschillencommissie Kifid laat zien hoe hard het kan aankomen als een geadviseerde overlijdensrisicoverzekering (ORV) uiteindelijk niet tot stand komt. In uitspraak 2025-1020 (18 december 2025) oordeelt Kifid dat een hypotheekadviseur zijn zorgplicht heeft geschonden door niet te bemiddelen bij het afsluiten van een ORV op het leven van de partner, terwijl de klant dit uitdrukkelijk wél wilde. De adviseur moet daarom € 190.200 schadevergoeding betalen.

In deze Kifid-uitspraak draait het om de vraag of een consument recht heeft op een lagere risico-opslag bij een gestegen woningwaarde na verbouwing, zonder dat expliciet een nieuw taxatierapport na de verbouwing is overgelegd. De kern van de zaak: kan een consument volstaan met een eerdere taxatie waarin een toekomstige waarde na verbouwing wordt vermeld, of moet men actief een herziening aanvragen op basis van een actuele, bewezen waarde?

Op 2 december 2025 deed Kifid uitspraak in een klacht van een weduwe tegen een tussenpersoon in zijn rol als hypotheekadviseur (vanaf nu: de adviseur). De adviseur had een gewenste overlijdensrisicoverzekering (ORV) niet afgesloten. Hij had dit wel geadviseerd, maar verzuimde in actie te komen, omdat de klanten zelf nog wilden kijken of ze de benodigde ORV elders konden afsluiten. Uiteindelijk werd de ORV niet afgesloten, en overlijdt de man van het echtpaar. De weduwe claimt een behoorlijke schade, en krijgt grotendeels gelijk.

Deze Kifid-zaak draait om de vraag of een bank na het verstrijken van een 10-jarige betalingsregeling alsnog de volledige restschuld, inclusief rente, mag opeisen van een consument. De kern draait om het beginsel van redelijkheid en billijkheid en de mate waarin een schuldeiser contractueel en juridisch binnen zijn recht blijft om toch (volledig) betaling te eisen.

In deze Kifid-uitspraak stond de zorgplicht van een financieel adviseur centraal bij de begeleiding van een stel dat een woning wilde kopen én verbouwen. De consumenten stelden dat zij door gebrekkige communicatie en foutieve aannames van de adviseur geconfronteerd werden met financiële schade, vertragingen en stress. De zaak werpt belangrijke vragen op over de reikwijdte van de zorgplicht van hypotheekadviseurs.

Kifid-uitspraak 2025-0804 onderstreept het belang van duidelijke communicatie over rente-effecten bij overbruggingshypotheken. Een hypotheekadviseur is tekortgeschoten in zijn zorgplicht door niet helder te informeren over een forse maandlastenstijging van ruim €600 tijdens de overbruggingsperiode.