Een hypotheekadviseur kan zich niet beperken tot de woning die de klant op dat moment koopt. Zeker bij een hypotheek met een lange rentevastperiode moet ook worden gekeken naar relevante toekomstplannen. Dat blijkt uit Kifid-tussenuitspraak 2026-1033A van 14 oktober 2026. Rabobank had bij haar advies onvoldoende onderzocht of de consumenten later naar een bedrijfswoning wilden verhuizen. Daardoor kozen zij voor hypotheekvoorwaarden waaronder de lage rente niet naar die bedrijfswoning kon worden meegenomen.

Het Klachteninstituut Financiële Dienstverlening (Kifid) functioneert over het algemeen goed. Dat is de hoofdconclusie van de evaluatie over de periode 2020-2025, uitgevoerd door KWINK groep in opdracht van het ministerie van Financiën. De onafhankelijkheid is voldoende geborgd, consumenten en financiële dienstverleners zijn relatief tevreden en de gemiddelde behandeltijd is duidelijk afgenomen. Tegelijkertijd zijn er verbeterpunten rond de behandelbaarheid van klachten, de begrijpelijkheid van uitspraken, doorlooptijden en de governance van de organisatie. De minister van Financiën onderschrijft de aanbevelingen. Kifid zelf noemt het eindrapport herkenbaar en realistisch en heeft aangekondigd met de aanbevelingen aan de slag te gaan.

Een assurantietussenpersoon die tijdens de looptijd van een brandverzekering niet controleert of de verzekerde herbouwwaarde nog toereikend is, kan aansprakelijk zijn voor schade door onderverzekering. Maar ook de verzekeringnemer kan een eigen verantwoordelijkheid hebben. Rechtbank Rotterdam verdeelt de schade in een recente uitspraak in de verhouding 75% voor de tussenpersoon en 25% voor de ondernemer.

Een gunstige meeneemrente vormt bij doorstromers soms de basis onder de hele financieringsopzet. Maar wat als door vertraging bij een nieuwbouwproject de hypotheek pas later kan passeren en daardoor ineens met de AFM-toetsrente van 5% moet worden gerekend?

Een adviseur die bij een hypotheekdossier ook “even” de schadeverzekeringen meeneemt, moet alert blijven op wijzigingen in het onderpand. Dat blijkt indringend uit een arrest van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 25 augustus 2026. De zaak ging over een particuliere woonhuisverzekering, een sloop-/nieuwbouwtraject en een brand kort na oplevering van de nieuwe woning. Uitkomst: geen dekking bij de verzekeraar, maar wel volledige aansprakelijkheid van de assurantietussenpersoon.

Rechtbank Rotterdam heeft op 22 juli 2026 geoordeeld dat assurantietussenpersoon Fidus niet aansprakelijk is voor het feit dat uiteindelijk geen overlijdensrisicoverzekering tot stand is gekomen. De claim van de erfgename — ruim € 328.000 primair — wordt afgewezen. De uitspraak is op 25 augustus 2026 gepubliceerd onder ECLI:NL:RBROT:2026:10255.

Een hypotheekadviseur kan al vóór ondertekening van de overeenkomst van dienstverlening gebonden zijn aan de zorgplicht van een goed opdrachtnemer. Dat volgt opnieuw uit Kifid-uitspraak 2026-0772 van 6 augustus 2026. In deze zaak moest de adviseur € 700 aan taxatiekosten vergoeden, omdat hij de consumenten pas ná de taxatie informeerde dat voor de beoordeling van de hypotheekverhoging ook de IB-aangifte van één van hen noodzakelijk was.

In Kifid-uitspraak 2026-0420 (bindend advies, 4 mei 2026) draait het om een herkenbaar spanningsveld in de schadepraktijk: wie bewaakt een harde termijn die de verzekeraar stelt voor het aanleveren van herstelnota’s (en dus voor het recht op de restant-uitkering)? De consument vindt dat zijn tussenpersoon (Rabobank) die deadline had moeten agenderen en hem had moeten waarschuwen. Kifid oordeelt echter dat de tussenpersoon in deze situatie geen zorgplicht heeft geschonden.

In een bindend advies van 7 april 2026 (Kifid GC 2026-0327) staat een vraag centraal die in de adviespraktijk vaker terugkomt: moet een tussenpersoon ná afloop van een hypotheekdossier proactief waarschuwen/acteren op het ontbreken van overlijdensdekking (ORV)? Kifid trekt in deze zaak een duidelijke grens: nee, zo ver reikt de zorgplicht in deze omstandigheden niet.

In Kifid-uitspraak 2026-0284 (bindend advies, 24 maart 2026) staat een vraag centraal die in de praktijk van rechtsbijstandverzekeringen vaak speelt: wanneer moet een rechtsbijstandverzekeraar (of uitvoerder) uitkeren onder de “onvermogendekking” als de wederpartij een rechterlijk vonnis niet betaalt? En: kan een schikking met finale kwijting richting de wederpartij dat recht op onvermogendekking blokkeren?