In Kifid-uitspraak 2026-0284 (bindend advies, 24 maart 2026) staat een vraag centraal die in de praktijk van rechtsbijstandverzekeringen vaak speelt: wanneer moet een rechtsbijstandverzekeraar (of uitvoerder) uitkeren onder de “onvermogendekking” als de wederpartij een rechterlijk vonnis niet betaalt? En: kan een schikking met finale kwijting richting de wederpartij dat recht op onvermogendekking blokkeren?

In Kifid-uitspraak 2026-0261 (bindend advies, 16 maart 2026) draait het niet zozeer om de inhoudelijke kwaliteit van het hypotheekadvies, maar om iets wat in de praktijk minstens zo vaak misgaat: kostencommunicatie. De consument kreeg aan het begin van het traject een financieringsopzet met € 950 advieskosten en € 1.250 bemiddelingskosten (totaal € 2.200). Later werd dat ineens € 3.950 en kwam daar óók nog een aparte dienstverleningsovereenkomst (DVO) van € 28 per maand bij. De kernvraag: mag dat, en zo ja onder welke voorwaarden en met welke bewijsvoering?

In Kifid-uitspraak GC 2026-0247 gaat het om een hypotheekadviseur die in het voortraject te optimistisch communiceerde over de leencapaciteit (incl. starterslening) én vervolgens onvoldoende regie voerde op het proces (o.a. geen uitstel vragen bij de verkoper), waarna de klant door een gemiste overdrachtsdatum een contractuele boete moest betalen.

In Kifid-uitspraak GC 2026-0205 (2 maart 2026) draait het om twee consumenten die hun bestaande hypotheek wilden verhogen voor verbouwing/verduurzaming, maar uiteindelijk (tegen hun voorkeur in) oversloten naar een andere aanbieder tegen een veel hogere rente. Daarna ontstond nóg een probleem: de nieuwe hypotheek was administratief/fiscaal zo ingericht dat (tijdelijk) niet meer aan de aflossingseis voor hypotheekrenteaftrek werd voldaan. De kern: wat mag je van een redelijk bekwaam en redelijk handelend hypotheekadviseur verwachten, en wanneer leidt een fout ook daadwerkelijk tot vergoedbare schade?

In deze Kifid-uitspraak staat een klassiek spanningsveld centraal: mag een bank na jaren alsnog een (oude) kredietschuld opeisen, terwijl zij de klant in de tussentijd structureel heeft bericht dat het saldo nul is? De zaak is extra wrang door de context: het krediet was bedoeld voor een zeiljacht, dat na de scheiding door de ex-partner is verkocht, terwijl de consument (ex-echtgenote) achterblijft in de woning waarop de bank haar zekerheid (tweede hypotheek) had.

In Kifid Commissie van Beroep (CvB) 2026-0008 (21 januari 2026) staat een klassiek thema centraal: overkreditering bij hypotheekverstrekking en de vraag welke norm je gebruikt om te bepalen of een hypotheek “verantwoord” was. De consument vond dat de bank in 2005 had moeten toetsen met een minimale toetsrente van 6% en niet met de (lage) aangeboden rente van 3,7%, waardoor hij volgens hem te veel heeft kunnen lenen. De Geschillencommissie wees de klacht af, maar in beroep krijgt de consument (grotendeels) gelijk.

In uitspraak GC Kifid 2025-0619 stond een “klassieke” overkrediteringsklacht centraal, maar met een specifieke twist: de consument meende dat de bank in 2005 bij het bepalen van zijn leencapaciteit een te lage toetsrente had gebruikt (3,7% in plaats van 6%) en daardoor een te hoge hypotheek had verstrekt. De zaak draait daarmee om de vraag hoe je in 2005 (dus vóór de latere wettelijke verankering van kredietwaardigheidstoetsen) beoordeelt of een bank haar zorgplicht en haar (zelf)regulerings-/acceptatieregels correct toepaste.

In Kifid-uitspraak 2026-0026 (bindend advies, 9 januari 2026) stond een klassiek (maar in de praktijk vaak onderschat) discussiepunt centraal: wat is nu precies “de afspraak” over woonlasten/maandlasten, en hoe bewijs je die afspraak achteraf? De consumenten vonden dat het hypotheekadvies niet voldeed aan hun “niet-onderhandelbare” eis: de totale woonlasten moesten lager zijn dan hun eerdere huur. De adviseur verweerde zich vooral met het dossier: klantprofiel, inventarisatie en adviesrapport waarin een maximale (netto) hypotheeklast van € 2.800 was vastgelegd.

Een recente uitspraak van de Geschillencommissie Kifid laat zien hoe hard het kan aankomen als een geadviseerde overlijdensrisicoverzekering (ORV) uiteindelijk niet tot stand komt. In uitspraak 2025-1020 (18 december 2025) oordeelt Kifid dat een hypotheekadviseur zijn zorgplicht heeft geschonden door niet te bemiddelen bij het afsluiten van een ORV op het leven van de partner, terwijl de klant dit uitdrukkelijk wél wilde. De adviseur moet daarom € 190.200 schadevergoeding betalen.

In deze Kifid-uitspraak draait het om de vraag of een consument recht heeft op een lagere risico-opslag bij een gestegen woningwaarde na verbouwing, zonder dat expliciet een nieuw taxatierapport na de verbouwing is overgelegd. De kern van de zaak: kan een consument volstaan met een eerdere taxatie waarin een toekomstige waarde na verbouwing wordt vermeld, of moet men actief een herziening aanvragen op basis van een actuele, bewezen waarde?