In deze bindende uitspraak van de Geschillencommissie Kifid (nr. 2026-0070, 22 januari 2026) staat de vraag centraal of een bank een klant intern mag “markeren” na beëindiging van de relatie, op basis van een AFM-boete die nog niet onherroepelijk is.

Het toegankelijk en effectief oplossen van veel voorkomende conflicten kan tegen relatief lage en beheersbare kosten. Dat is de belangrijkste les uit de vandaag gepubliceerde leerpublicatie ‘Leren van ADR Praktijk in Nederland’ van HiiL (The Hague Institute for Innovation of Law). De vijf ministerieel erkende Nederlandse organisaties voor alternatieve geschilbeslechting (De Geschillencommissie, GIP, Huurcommissie, Kifid en SKGZ) spelen met hun onderscheidende werkwijzen een belangrijke rol in aanvulling op de rechtspraak, zo blijkt uit de leerpublicatie. De ADR-organisaties bieden een laagdrempelige, deskundige en mensgerichte toegang tot het recht voor het oplossen van conflicten op allerlei gebied. Naast de behandeling van meer dan 40.000 klachten per jaar helpen zij met voorlichting, informatie en feedback nieuwe klachten te voorkomen.

Na de Tweede Kamerverkiezingen van 29 oktober 2025, hebben D66, VVD en CDA overeenstemming bereikt over nieuw regeringsbeleid. Het moet uitgevoerd worden door een minderheidskabinet, wat betekent dat ze voor elke wijziging een meerderheid in de Tweede Kamer moeten vinden. Een of meer oppositiepartijen moeten instemmen, om de plannen te verwezenlijken. Dat maakt de realisatie van het coalitieakkoord minder zeker. Toch is het van belang op hoofdlijnen de richting van de plannen te kennen voor de praktijk van medewerkers in de financiële dienstverlening. Daarom vatten wij de belangrijkste plannen van het coalitieakkoord voor deze doelgroep samen.

In Kifid Commissie van Beroep (CvB) 2026-0008 (21 januari 2026) staat een klassiek thema centraal: overkreditering bij hypotheekverstrekking en de vraag welke norm je gebruikt om te bepalen of een hypotheek “verantwoord” was. De consument vond dat de bank in 2005 had moeten toetsen met een minimale toetsrente van 6% en niet met de (lage) aangeboden rente van 3,7%, waardoor hij volgens hem te veel heeft kunnen lenen. De Geschillencommissie wees de klacht af, maar in beroep krijgt de consument (grotendeels) gelijk.

Wie een hypotheek oversluit, kijkt vaak naar een lagere rente of betere voorwaarden. Maar fiscaal is er een belangrijke valkuil: bij oversluiten moet de looptijd van de nieuwe lening aansluiten op de resterende looptijd van de oude lening. Als dat bij het afsluiten niet goed is vastgelegd, kan dat gevolgen hebben voor de aftrek van hypotheekrente en financieringskosten.

In 2025 zijn bijna 80 duizend woningen aan de voorraad toegevoegd door nieuwbouw en andere vormen van woningbouw. Hiermee daalt het aantal opgeleverde woningen voor het derde jaar sinds 2022. Ook is er voor bijna 86 duizend nieuwbouwwoningen een vergunning afgegeven. In 2024 was dit nog bijna 94 duizend. Dit meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) op basis van nieuwe cijfers.

Met ingang van 1 april 2026 worden de initiële, PE- en Bijzondere examens aangepast. Tegelijkertijd worden ook enkele eind- en toetstermen aangepast.

Het CDFD publiceerde de nieuwste statistieken over Wft-examens over de periode april 2025 tot en met december 2025. In het document staan per module de aantallen afgenomen examens en slagingspercentages, uitgesplitst naar initiële examens en PE-examens. Ook is opgenomen hoeveel adviseurs (per beroepskwalificatie) adviesbevoegd zijn en in welke mate bevoegdheden al zijn verlengd richting de nieuwe PE-periode.

Om witwassen en terrorisme tegen te gaan, moeten banken gegevens van hun klanten verzamelen via klantonderzoek. Dit is een arbeidsintensief proces voor zowel banken als burgers. Daarom wil het kabinet banken, onder strikte voorwaarden, toegang geven tot de Basisregistratie Personen (BRP), zodat zij zonder extra inspanning van burgers het verplichte onderzoek kunnen uitvoeren. Vanaf vandaag start een openbare internetconsultatie over dit conceptbesluit.

In uitspraak GC Kifid 2025-0619 stond een “klassieke” overkrediteringsklacht centraal, maar met een specifieke twist: de consument meende dat de bank in 2005 bij het bepalen van zijn leencapaciteit een te lage toetsrente had gebruikt (3,7% in plaats van 6%) en daardoor een te hoge hypotheek had verstrekt. De zaak draait daarmee om de vraag hoe je in 2005 (dus vóór de latere wettelijke verankering van kredietwaardigheidstoetsen) beoordeelt of een bank haar zorgplicht en haar (zelf)regulerings-/acceptatieregels correct toepaste.