In deze bindende uitspraak van de Geschillencommissie Kifid (nr. 2026-0070, 22 januari 2026) staat de vraag centraal of een bank een klant intern mag “markeren” na beëindiging van de relatie, op basis van een AFM-boete die nog niet onherroepelijk is.

De tevredenheid van financiële dienstverleners over het financiële klachteninstituut Kifid groeit ieder jaar iets. In 2025 waarderen zij Kifid met een 7,6 gemiddeld. In 2024 was dat een 7,5. Bijna twee van de drie dienstverleners geven een 8 of hoger. Dit blijkt uit het jaarlijks klanttevredenheidsonderzoek onder financiële dienstverleners dat het onafhankelijke onderzoeksbureau MarketResponse afgelopen najaar heeft uitgevoerd in opdracht van Kifid. De resultaten van het onderzoek laten zien dat Kifid impact heeft. De klachtbehandeling, bemiddeling en uitspraken van Kifid zijn voor acht van de tien financiële dienstverleners aanleiding om de eigen dienstverlening aan te passen. Daarbij gaat het meestal om aanpassing van het beleid, de voorwaarden en de interne klachtenafhandeling.

Het toegankelijk en effectief oplossen van veel voorkomende conflicten kan tegen relatief lage en beheersbare kosten. Dat is de belangrijkste les uit de vandaag gepubliceerde leerpublicatie ‘Leren van ADR Praktijk in Nederland’ van HiiL (The Hague Institute for Innovation of Law). De vijf ministerieel erkende Nederlandse organisaties voor alternatieve geschilbeslechting (De Geschillencommissie, GIP, Huurcommissie, Kifid en SKGZ) spelen met hun onderscheidende werkwijzen een belangrijke rol in aanvulling op de rechtspraak, zo blijkt uit de leerpublicatie. De ADR-organisaties bieden een laagdrempelige, deskundige en mensgerichte toegang tot het recht voor het oplossen van conflicten op allerlei gebied. Naast de behandeling van meer dan 40.000 klachten per jaar helpen zij met voorlichting, informatie en feedback nieuwe klachten te voorkomen.

In Kifid-uitspraak 2026-0025 (bindend advies, 9 januari 2026) stond een klassiek spanningsveld centraal bij rechtsbijstandverzekeringen: wat gebeurt er als de polisvoorwaarden een pro-rata kostenverdeling (op basis van “belanghebbenden”) mogelijk maken, maar de verzekeraar tussentijds per e-mail zonder voorbehoud bevestigt dat het volledige kostenmaximum geldt? De VvE meende dat zij recht had op het volledige kostenmaximum van € 50.000 aan externe advocaatkosten. De verzekeraar vond dat er meerdere belanghebbenden waren (o.a. individuele appartementseigenaren), en wilde daarom het maximum pro rata toepassen (feitelijk: 1/5e).

Een consument wilde bij ABN AMRO Schadeverzekering N.V. diverse schadeverzekeringen afsluiten. Die producten worden uitsluitend via ABN AMRO Bank (als tussenpersoon onder de naam ABN AMRO Verzekeringen) aangeboden. Daarbij gold één harde voorwaarde: alleen wie óók een betaalrekening bij de bank aanhoudt, kan (de meeste) verzekeringen afsluiten. De consument vond dat koppelverkoop en eiste óf afschaffing van de rekeningplicht, óf een blijvend gratis betaalrekening. De Geschillencommissie Kifid komt in bindend advies tot een duidelijk oordeel: deze constructie is niet verboden. De vordering wordt afgewezen.

De centrale vraag in deze uitspraak van KiFiD (nr. 2018-589) is of een verzekeraar gerechtigd is een levensverzekering premievrij te maken wanneer de verzekeringnemer nalaat om op tijd de premie te betalen. De zaak draait om de uitleg van artikel 7:980 lid 1 BW, waarin een waarschuwingsplicht voor de verzekeraar is opgenomen.

In deze uitspraak van Kifid (nr. 2025-0871) staat de vraag centraal of een financieel adviseur aansprakelijk is voor schade, terwijl er geen schriftelijke adviesovereenkomst was gesloten. De consument ontving kosteloos hulp van een hypotheekadviseur, maar stelt achteraf schade te hebben geleden doordat de rente op zijn hypotheek niet tijdig werd vastgezet. Kifid moest oordelen of de adviseur een zorgplicht had en of die is geschonden.

In deze zaak stond de vraag centraal of ING Bank N.V. terecht twee negatieve BKR-registraties had geplaatst op naam van een consument: een achterstandscode (A) en een bijzonderheidscode 2 (opeising). De consument vorderde verwijdering van deze registraties, die zijn financiële toekomst aanzienlijk belemmerden. De kernvraag was of de bank voldoende had gecommuniceerd over deze registraties en of de registraties technisch correct waren geplaatst.

Met behulp van 4 voorbeelden wordt meer inzicht gegeven hoe de hoogte van een schadevergoeding vast te stellen.

Het Europese Hof van Justitie heeft op 24 oktober 2024 een belangrijke uitspraak gedaan over de uitleg van het begrip ‘consument’ in de Europese richtlijn voor oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten.