Kifid 2026-0403: Hoe ver reikt de informatie- en zorgplicht van een verzekeraar wanneer fiscale regels wijzigen?

De consument vond dat DELA haar bij een fiscale wijziging rond haar uitvaartverzekering expliciet had moeten waarschuwen dat dit ook haar huurtoeslag zou kunnen raken. Kifid wijst de vordering af en legt de lat voor die verplichting in deze context duidelijk neer.

Feiten van de zaak

• De consument had een uitvaartverzekering met afkoop-/vooruitkeringsmogelijkheid bij leven.
• In het najaar van 2024 ontvangt zij een brief van de verzekeraar: per 1 januari 2025 veranderen de fiscale regels; de extra box 3-vrijstelling geldt vanaf dan alleen nog voor uitvaartverzekeringen zonder mogelijkheid tot vooruitkering bij leven.
• In dezelfde brief staat ook (kort gezegd) dat als het totale vermogen van de consument niet boven de algemene vrijstelling uitkomt, “deze informatie” niet voor haar relevant is.
• De consument onderneemt daarop geen actie richting haar belastingconsulent, omdat zij denkt dat er geen financiële gevolgen zijn. Later blijkt dat de wijziging wél gevolgen heeft: door bijtelling van de waarde van de uitvaartverzekering voldoet zij (volgens haar) niet meer aan de vermogenstoets voor de huurtoeslag 2025.
• De consument zet de verzekering uiteindelijk alsnog om naar een natura-uitvaartverzekering, maar dat is te laat om het nadeel over 2025 te voorkomen. Zij stelt haar schade op € 4.776.

Juridische vraag

De kernvraag die de commissie beantwoordt is: heeft de verzekeraar zijn zorgplicht geschonden door de consument onvoldoende te informeren over (mogelijke) gevolgen van de fiscale wijziging, met name voor toeslagen, waardoor zij schade heeft geleden?

Uitspraak van Kifid

Uitkomst

De Geschillencommissie wijst de vordering af: geen schending van zorgplicht / informatieplicht.

Belangrijkste overwegingen

Kifid redeneert in hoofdzaak langs twee lijnen:

1. Artikel 60 BGfo: precontractueel
   De consument baseerde haar verwijt op schending van artikel 60 BGfo. De commissie stelt vast dat deze informatieverplichting alleen speelt in de precontractuele fase (bij het aangaan van de overeenkomst). Hier ging het om informatie die de consument wilde ontvangen tijdens de looptijd. Daarom past art. 60 BGfo volgens de commissie niet (goed) op dit moment.
2. Alleen “globale indicatie” fiscale behandeling, niet klantspecifieke gevolgen
   Zelfs áls je art. 60 BGfo erbij pakt, dan verplicht die bepaling volgens Kifid slechts tot globale informatie over de fiscale behandeling van het producttype, en niet tot het uitwerken van persoonlijke, klantspecifieke effecten zoals het mogelijk wegvallen van toeslagen. De door de consument gewenste waarschuwing valt volgens de commissie in die laatste categorie.

Tot slot benadrukt de commissie dat zij toetst aan wettelijke verplichtingen: het gaat niet om wat “netjes” of “klantvriendelijk” extra had gekund, maar om wat juridisch vereist was.

Praktijknoot (inhoudelijk): de commissie motiveert vooral vanuit art. 60 BGfo (precontractueel), terwijl bij wijzigingen tijdens de looptijd (art 4:20, lid 3, jo art 73 BGfo - informatieplichten tijdens de looptijd) eerder aan doorlopende informatieplichten wordt gedacht. Dat verandert hier waarschijnlijk niet snel de uitkomst, maar het kán wel relevant zijn voor hoe je zulke dossiers juridisch het zuiverst inkleedt.