Kifid 2026-0420: Tussenpersoon hoeft termijn voor herstelnota’s niet te bewaken

Feiten van de zaak

De kernfeiten op een rij:

• De consument lijdt op 1 december 2017 waterschade aan zijn woning en meldt dit bij de verzekeraar. De schade wordt vastgesteld op € 208.159,-.
• De verzekeraar keert € 138.983,94 uit. Het restant zou worden betaald als de consument de schade herstelt én de herstelnota’s toestuurt.
• In december 2020 vraagt de consument (via de tussenpersoon) om meer tijd voor herstel. In een e-mail van 15 december 2020 geeft hij aan ongeveer 18 maanden nodig te hebben.
• De tussenpersoon stuurt dit verzoek door aan de verzekeraar, met de consument in cc, en vermeldt daarbij expliciet dat de verzekeraar rechtstreeks aan de consument moet bevestigen of de termijn wordt verlengd.
• Daarna heeft de consument zelfstandig rechtstreeks contact met de verzekeraar. De verzekeraar bevestigt een nieuwe uiterste datum: 21 december 2023 (brief 23 december 2020, rechtstreeks aan consument).
• De consument laat ook die verlengde termijn verlopen en vraagt pas op 17 januari 2024 om nogmaals verlenging. De verzekeraar weigert: te laat, want de termijn was al verstreken.
• De consument stelt vervolgens de tussenpersoon aansprakelijk en vordert betaling van het misgelopen restantbedrag.

Juridische vraag

De centrale vraag is:

Mocht de consument verwachten dat de tussenpersoon de (verlengde) termijn voor het insturen van herstelnota’s zou bewaken en tijdig verlenging zou regelen—en levert het niet bewaken daarvan een schending van de zorgplicht op?

Uitspraak van Kifid

Kifid wijst de vordering af. De belangrijkste overwegingen:

1. Geen gerechtvaardigde verwachting dat de tussenpersoon de termijn bewaakt
   Kifid oordeelt dat de consument niet mocht verwachten dat de tussenpersoon de deadline zou agenderen en (opnieuw) verlenging zou regelen als die deadline dreigde te verlopen.
2. De “regie” lag aantoonbaar bij de consument zelf
   De tussenpersoon had het verzoek tot verlenging doorgestuurd en duidelijk gemaakt dat de verzekeraar dit rechtstreeks aan de consument moest bevestigen. Daarna viel de tussenpersoon uit de communicatie en maakte de consument zelf afspraken met de verzekeraar.
3. Tussenpersoon hoefde niet op de hoogte te zijn van de verlengde einddatum
   De tussenpersoon wist niet (en hoefde niet te weten) dat de consument met de verzekeraar een termijn tot 21 december 2023 had afgesproken, omdat het expliciet de bedoeling was dat de consument zelf contact voerde—en dat deed hij ook.
4. Kifid komt niet toe aan de vraag of er schade is
   Omdat geen zorgplichtschending is vastgesteld, beoordeelt Kifid niet meer of er (juridisch) sprake is van vergoedbare schade.

Beslissing: vordering afgewezen.

Impact voor financieel adviseurs

Deze uitspraak is vooral een afbakening van verwachtingen:

• Niet elke deadline in een schadedossier “is automatisch van de adviseur”.
  Als de klant aantoonbaar zelf de regie voert en rechtstreeks afspraken maakt met de verzekeraar, kan de verantwoordelijkheid voor termijnen bij de klant liggen.
• Rolhelderheid is key.
  De adviseur wint enorm veel door expliciet te maken: “wij ondersteunen, maar u bewaakt de termijnen” óf juist: “wij bewaken termijnen en u levert stukken aan.” Zonder die explicitering ontstaat precies het soort verwijt dat hier op tafel lag.
• Schadebegeleiding blijft vakmanschap (en toetsbaar).
  Los van aansprakelijkheid laat het CDFD-profiel zien dat van adviseurs wél verwacht wordt dat zij het belang van tijdige en correcte aanlevering van gegevens kunnen uitleggen en dat zij het schadeproces goed begeleiden.

Bron: Kifid