Kifid: Brandschade inboedel 'buitenshuis' valt wel onder dekking polis

Inleiding
De kern van deze zaak is herkenbaar in de praktijk: iemand laat (kostbare) spullen in een geparkeerde auto liggen, de auto brandt uit door brandstichting, en vervolgens ontstaat discussie over de vraag of de verzekerde “wel voorzichtig genoeg” is geweest. De relevante juridische vraag: kan de verzekeraar dekking voor brandschade aan buitenshuis meeverzekerde inboedel weigeren op basis van een voorzichtigheids-/preventieclausule die (feitelijk) bedoeld is om diefstalrisico te beperken?

Feiten van de zaak

• Consument heeft een woonhuisverzekering; onderdeel daarvan is een inboedelverzekering met buitenshuisdekking.
• In de nacht van 30 op 31 oktober 2024 (Halloweenfeest) brandt de auto van consument uit.
• Een expert (Dekra) stelt vast: brandstichting.
• Consument doet aangifte op 21 december 2024 en noemt o.a. een horloge, brillen, kleding, sleutel etc.
• Op 6 januari 2025 claimt consument de verloren spullen op de inboedelverzekering (buitenshuis).
• CED begroot de schade op € 14.328,77 en acht de schade/verklaringen aannemelijk en geloofwaardig.
• Gevolmachtigde wijst af op 11 maart 2025: consument zou niet “normaal voorzichtig” hebben gehandeld.
• Consument vordert € 16.000,-.

Juridische vraag
De centrale juridische vraag die Kifid moet beantwoorden is: Valt de claim (verlies van eigendommen door brand in een geparkeerde auto buiten de woning) onder de buitenshuisdekking, of mag de gevolmachtigde dekking weigeren omdat niet aan de “normale voorzichtigheid” is voldaan? Daaronder zitten twee deelvragen die in de praktijk vaak beslissend zijn:

1. Reikwijdte: ziet “normale voorzichtigheid” hier wel op het soort risico dat zich heeft verwezenlijkt (brandstichting)?
2. Schadeomvang/bewijs: is voldoende aannemelijk dat de spullen daadwerkelijk in de auto lagen en verloren zijn gegaan?

Uitspraak van Kifid – samenvatting & overwegingen

Uitleg van polisvoorwaarden: eerst lezen wat er stáát
De commissie benadrukt dat bij dekking het uitgangspunt is wat partijen in de polisvoorwaarden zijn overeengekomen, en dat consumentenvoorwaarden doorgaans objectief worden uitgelegd (woordkeus, context van de hele set voorwaarden).

“Normale voorzichtigheid” = hier een diefstal-preventieclausule, niet een brandclausule
De doorslaggevende overweging:

• De bijzondere voorwaarden bij buitenshuisdekking bevatten aanvullende beperkingen voor diefstal van eigendommen buiten de woning.
• Voor schade door brand bevatten die bijzondere voorwaarden geen aanvullende voorwaarden.
• Daarom moet de “normale voorzichtigheid”-clausule (uit de algemene voorwaarden) in deze context worden gezien als een preventieclausule om diefstalrisico te beperken.
• En: die clausule heeft niet de strekking om het risico op verlies door brand buiten de woning te verkleinen.

Kort gezegd: je kunt een diefstal-preventiestok niet gebruiken om een brandclaim te slaan. De commissie voegt daar praktisch aan toe dat consument er in beginsel ook niet op bedacht hoefde te zijn dat de auto (met spullen) zou afbranden; en dat hij door geen maatregelen te nemen niet “een verhoogd risico op brandschade” heeft geaccepteerd (behoudens tegenbewijs).

Redactioneel commentaar (“zelfs open en bloot in het zicht, dan nog dekking”) komt inhoudelijk dicht in de buurt van wat Kifid hier zegt over de on-toepasselijkheid van deze voorzichtigheidsclausule op brand. Wel blijft er altijd ruimte dat een verzekeraar zich in een andere polis op andere uitsluitingsgronden beroept (bijv. opzet/roekeloosheid, of een specifieke branduitsluiting). In deze voorwaarden speelde dat hier niet beslissend.

Bewijs: geen gespecificeerde politielijst? Toch voldoende aannemelijk
De commissie vindt dat consument voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de geclaimde spullen bij de brand verloren zijn gegaan. Dat het proces-verbaal geen uitgewerkte lijst bevat, wordt hem niet tegengeworpen; mede omdat de claim grotendeels aansluit bij het pv en CED een onderbouwde begroting maakte.

Schadebedrag: wél dekking, maar met een maximum voor kostbaarheden
De commissie volgt de gevolmachtigde op één punt: kostbaarheden zijn gemaximeerd tot € 7.500,-, waardoor het Rolex-horloge niet volledig wordt vergoed als het meer waard was. Uitkomst (gedeeltelijk toegewezen):

• € 7.500,- voor het Rolex-horloge (maximering)
• € 2.428,77 voor overige eigendommen
  = totaal € 9.928,77