Deze uitspraak gaat over een woningeigenaar die zijn (deel van de) woning in Nederland via Airbnb verhuurt, terwijl hij vaak langere tijd in het buitenland verblijft. Na een aanvankelijke, duidelijke kortetermijnhuur ontstaat er door verlenging/voortzetting een situatie waarin de huurder zich beroept op huurbescherming. De kern is: wanneer blijft “Airbnb-verhuur” nog “huur naar zijn aard van korte duur” (zonder huurbescherming), en wanneer slaat het om naar “gewone” huur van woonruimte (mét huurbescherming)?

[A] woont sinds 2012 in de woning van [C] . Toen [C] in 2021 overleed, is er een hypotheekachterstand ontstaan en heeft de bank de woning via een executieveiling verkocht aan [B] . [B] wil dat [A] de woning verlaat.

Vastgoed B.V. had een bedrijfspand in eigendom. Op 15 februari 2010 is op het pand een hypotheekrecht gevestigd ten behoeve van geldverstrekker. In de hypotheekakte is een zogenaamd 'huurbeding' opgenomen, op grond waarvan het Vastgoed B.V. was verboden het pand te verhuren zonder voorafgaande toestemming van geldverstrekker. In de op de hypotheekstelling van toepassing zijnde "Algemene Bepalingen van Zekerheidstelling" is een vergelijkbare bepaling opgenomen.