Een belastingplichtige die na echtscheiding in de voormalige echtelijke woning blijft wonen, kan niet zonder meer de volledige eigenwoningrente aftrekken als hij juridisch slechts voor 50% eigenaar is. Ook ontstaat niet snel gerechtvaardigd vertrouwen doordat de Belastingdienst in andere jaren de aangifte heeft gevolgd. Dat blijkt uit een uitspraak van Hof Den Haag van 9 juni 2026, gepubliceerd op 16 juli 2026, ECLI:NL:GHDHA:2026:2286.

Als klanten gaan scheiden (of uit elkaar gaan in het geval van samenwoners) speelt de gezamenlijke eigen woning en de bijbehorende eigenwoningschuld (EWS) een grote rol. Zowel fiscaal als juridisch moeten partners de woning en de bijbehorende EWS formeel verdelen. Zo geeft dit document antwoord op vragen zoals: Wat zijn de gevolgen van echtscheiding/ relatiebreuk voor de eigenwoningschuld van beide ex-partners in zowel de situatie dat de gemeenschappelijke woning wordt verkocht als dat een van ex-partners wordt uitgekocht?

De Kennisgroep onroerende zaken heeft de vraag beantwoord of de belastingplichtige vanaf het moment van uit elkaar gaan op grond van een finaal verrekenbeding in de huwelijkse voorwaarden de economische eigendom van de helft van de woning van de ex-partner heeft, waardoor sprake is van een eigen woning en de betaalde rente voor de schuld van de belastingplichtige aftrekbare kosten met betrekking tot een eigen woning zijn.

Dit punt is speciaal van belang voor diegenen die op huwelijkse voorwaarden zijn getrouwd of samenwonen. Voor hen kan het kruislings sluiten van kapitaalpolissen een onbelaste uitkering opleveren i.v.m. de successiewet.

Als echtgenoten de vermogensrechtelijke gevolgen van de algehele gemeenschap van goederen niet wensen, kunnen zij vóór het aangaan van hun huwelijk bij de notaris een overeenkomst van huwelijkse voorwaarden laten opstellen. Huwelijkse voorwaarden moeten om rechtsgeldig te zijn bij notariële akte opgesteld worden.