Het Kelderluik-arrest (HR 5 november 1965, ECLI:NL:HR:1965:AB7079) is hét standaardarrest over gevaarzetting binnen de onrechtmatige daad. De kern: wanneer is het (laten) ontstaan van een gevaarlijke situatie zó onzorgvuldig dat de veroorzaker aansprakelijk is voor letselschade? In dit arrest formuleert de Hoge Raad gezichtspunten (de bekende “Kelderluik-criteria”) om te beoordelen of iemand veiligheidsmaatregelen had moeten treffen.

Risicoaansprakelijkheid betekent dat iemand aansprakelijk is zonder dat aan hem of haar een verwijt kan worden gemaakt.

De directe actie van de benadeelde die voortvloeit uit dit artikel is een geheel nieuwe regeling die onder het oude verzekeringsrecht niet bestond. Het doel van de regeling is slachtofferbescherming te bieden. Er wordt geprobeerd te bereiken dat wanneer er een aansprakelijkheidverzekering is gesloten, de uitkering uit die verzekering bij de benadeelde terecht komt.

Het doel van de WAM is de financiële bescherming van degene die schade lijden door toedoen van een motorrijtuig.

Art. 185 WVW is van toepassing als er een verkeersongeval plaatsvindt, waarbij een motorrijtuig (sterkere verkeersdeelnemer) en “iets” anders ( zwakkere verkeersdeelnemer) betrokken is.

Veel van het goederenvervoer wordt verzorgd door professionele transportbedrijven. Soms zijn deze bedrijven gespecialiseerd in bijzondere vormen van vervoer, zoals koel- of vriestransporten. Het vervoer van vlees, vis of groenten, fruit en bloemen. Op grond van het Burgerlijk Wetboek is een beroepsgoederenvervoerder aansprakelijk voor schade aan zaken die hij voor derden vervoert, wanneer die schade is ontstaan door zijn schuld of nalatigheid.