Het Kelderluik-arrest (HR 5 november 1965, ECLI:NL:HR:1965:AB7079) is hét standaardarrest over gevaarzetting binnen de onrechtmatige daad. De kern: wanneer is het (laten) ontstaan van een gevaarlijke situatie zó onzorgvuldig dat de veroorzaker aansprakelijk is voor letselschade? In dit arrest formuleert de Hoge Raad gezichtspunten (de bekende “Kelderluik-criteria”) om te beoordelen of iemand veiligheidsmaatregelen had moeten treffen.

Dit besluit verhoogt een aantal aansprakelijkheidslimieten in het personenvervoer. Beperking van aansprakelijkheid is gebruikelijk in het vervoerrecht. Het risico van de vervoerder is daardoor beter te verzekeren, omdat de maximale schadevergoeding te berekenen is.

Risicoaansprakelijkheid betekent dat iemand aansprakelijk is zonder dat aan hem of haar een verwijt kan worden gemaakt.

Op 26 januari 2005 is de werkneemster tijdens de uitoefening van haar werkzaamheden een ongeval overkomen. Zij is tijdens het bezorgen van post te voet op of bij een oprit van een woning uitgegleden over een plak ijs of bevroren sneeuw. Daarbij heeft zij haar linkerenkel gebroken. Zij stelde haar werkgever aansprakelijk omdat hij tekort zou zijn geschoten in zijn zorgplicht. Ook stelde zij dat haar werkgever een deugdelijke verzekering had moeten afsluiten om te voorkomen dat het risico op schade als gevolg van het ongeval op haar zou worden afgewenteld.

Werkgevers die zelfstandige arbeidskrachten inhuren voor klussen in hun bedrijf, zijn verantwoordelijk voor hun veiligheid. Dit blijkt uit een uitspraak van de Hoge Raad. Hiermee wordt de positie van honderdduizenden zelfstandigen versterkt, aldus de Volkskrant.

Verzekeraars willen dat aansprakelijkheidsverzekeraars slachtoffers van letselschade voortaan rechtstreeks informeren over bijvoorbeeld de voortgang van de schaderegeling. Zo moet de positie van die slachtoffers versterkt worden.

De directe actie van de benadeelde die voortvloeit uit dit artikel is een geheel nieuwe regeling die onder het oude verzekeringsrecht niet bestond. Het doel van de regeling is slachtofferbescherming te bieden. Er wordt geprobeerd te bereiken dat wanneer er een aansprakelijkheidverzekering is gesloten, de uitkering uit die verzekering bij de benadeelde terecht komt.

Het doel van de WAM is de financiële bescherming van degene die schade lijden door toedoen van een motorrijtuig.

Art. 185 WVW is van toepassing als er een verkeersongeval plaatsvindt, waarbij een motorrijtuig (sterkere verkeersdeelnemer) en “iets” anders ( zwakkere verkeersdeelnemer) betrokken is.