Deze uitspraak gaat over een woningeigenaar die zijn (deel van de) woning in Nederland via Airbnb verhuurt, terwijl hij vaak langere tijd in het buitenland verblijft. Na een aanvankelijke, duidelijke kortetermijnhuur ontstaat er door verlenging/voortzetting een situatie waarin de huurder zich beroept op huurbescherming. De kern is: wanneer blijft “Airbnb-verhuur” nog “huur naar zijn aard van korte duur” (zonder huurbescherming), en wanneer slaat het om naar “gewone” huur van woonruimte (mét huurbescherming)?