NHG: funderingsrisico krijgt (tijdelijk) eigen beoordelingskader – Norm C.5.2 wordt aangepast

Wat verandert er in het taxatierapport?
Vanaf 1 april 2026 is er een nieuw model taxatierapport Woonruimte. Een belangrijke wijziging: het rapport bevat voortaan concretere informatie over funderingsrisico, gebaseerd op data van het Kennis Centrum Aanpak Funderingsproblematiek (KCAF). Woningen krijgen een risicoklasse A t/m E (A = laagste risico, E = hoogste risico).

• Risicoklasse D of E kan voor de taxateur aanleiding zijn om aanvullend onderzoek te adviseren/voor te schrijven (met zicht op staat fundering, mogelijke herstelkosten en timing).
• Is er geen risicoklasse beschikbaar, dan wordt dat ook vermeld.

NHG: de beoordelingsverantwoordelijkheid ligt bij de geldverstrekker
NHG benadrukt dat de geldverstrekker de verantwoordelijkheid heeft om de funderingsinformatie mee te wegen. Blijkt er funderingsproblematiek of verhoogd risico (en dus mogelijk een “matige of slechte staat”), dan verwijst NHG naar artikel C.5.2 en sluit men aan bij de werkwijze die men al hanteert bij een bouwkundige keuring.

De crux: C.5.2 is (nog) niet specifiek genoeg voor situaties waarin funderingsherstel pas in de toekomst nodig kan zijn. Daarom komt NHG met een toetskader. Tot die tijd geldt een tijdelijke invulling.

Het tijdelijke NHG-beoordelingskader: 4 opties
NHG geeft geldverstrekkers in de tussenperiode de volgende handvatten (samengevat, in dezelfde lijn als de NHG-publicatie):

1. Bouwkundige keuring vervangen
   Een bouwkundige keuring mag worden vervangen door (beperkt) aanvullend funderingsonderzoek, tenzij de taxateur nadrukkelijk een bouwkundige keuring adviseert.
2. Direct noodzakelijke herstelkosten: bouwdepot
   Wil de consument lenen voor herstelkosten die direct nodig zijn? Neem deze kosten dan mee in een bouwdepot.
3. Niet-direct te verwachten herstelkosten: toekomstige draagbaarheid beoordelen
   Zijn herstelkosten niet direct te verwachten? Beoordeel dan of de consument die kosten in de toekomst kan dragen. Hoe je dat doet, bepaalt de geldverstrekker zelf. Een bouwdepot is in deze situaties niet verplicht.
4. Past het niet binnen financieringslast, maar toch verantwoord? hardheidsclausule
   Wil je herstelkosten meenemen in de lening maar lukt dat niet binnen de maximale financieringslast en acht je dit toch verantwoord? Dan kun je een beroep doen op de hardheidsclausule.

Wat betekent dit voor advies- en acceptatiepraktijk?

1) Dossieropbouw wordt belangrijker (en eerder in het proces)

Omdat funderingsinformatie nu explicieter in het taxatierapport terugkomt (A–E, betrouwbaarheid/bronduiding), gaat dit vaker een acceptatiepunt worden.
Praktisch: bespreek bij (ver)koop en financieringsopzet eerder in het traject:

• of er signalen zijn (scheurvorming, verzakking, eerdere herstelmaatregelen);
• of er al funderingsrapporten/onderzoeken zijn;
• wat de impact kan zijn op doorlooptijd (aanvullend onderzoek).

2) Bouwdepot of niet? Let op timing van herstel

NHG maakt onderscheid tussen direct noodzakelijke kosten (bouwdepot) en niet-direct te verwachten kosten (toekomstige draagkracht).
Dat vraagt in de praktijk om een scherp gesprek: is er sprake van acute herstelnoodzaak of vooral van risico/monitoring? En: moet de klant nu al extra financiering meenemen, of is het passender om toekomstige bestedingsruimte/voorziening te onderbouwen?

3) Fiscale haakjes (globaal)

Funderingsherstel is in de regel te duiden als onderhoud/verbetering van de eigen woning. Als dit wordt meegefinancierd in een lening die kwalificeert als eigenwoningschuld, kan rente (binnen de bekende voorwaarden) in beginsel aftrekbaar zijn. Bij “later herstel” zonder directe besteding kan de fiscale onderbouwing en het moment van aanwending juist weer relevanter worden. (Werk dit in het dossier uit: doel, besteding, onderbouwing, timing.)