In artikel 3:156, eerste lid, van de Wet op het financieel toezicht (Wft) wordt bepaald welke bedragen ten hoogste beschikbaar zijn in het geval dat ten behoeve van een in financieel gevaar verkerende levensverzekeraar gebruik moet worden gemaakt van de in afdeling 3.5.4 van die wet geregelde opvangregeling voor levensverzekeraars.

De vrijstellingsregeling van de prospectusplicht wijzigt per 1 oktober 2017. De vrijstelling wordt verhoogd naar €5 miljoen. Daarnaast moeten ondernemingen die gebruik maken van de vrijstelling voldoen aan een aantal voorwaarden. De minister van Financiën heeft dit bekend gemaakt.

Minister Hoekstra deelde de de Tweede Kamer mede dat de nieuwe evaluatie van de algemene zorgplicht uit artikel 4:24a van de Wet op het financieel toezicht (Wft) niet per 1 januari 2022 zal plaatsvinden.

De exameninstituten van NIBE-SVV en de SEFD hebben besloten per 1 juli hun krachten te bundelen.

Aan de Tweede Kamer is door minister Hoekstra de nota naar aanleiding van het verslag en een nota van wijziging van de Wet op het financieel toezicht en enige andere wetten in verband met de herziening van het kader voor herstel en afwikkeling van verzekeraars toegezonden.

Minister Hoekstra stuurde de Eerste en Tweede Kamer het ontwerpbesluit Besluit bekostiging financieel toezicht 2019.

In twee internetconsultaties wordt het 'Wijzigingsbesluit solvabiliteit verzekeraars met beperkte risico-omvang' en 'Wijzigingsbesluit contracyclische kapitaalbuffer' behandeld.

Minister Hoekstra stuurde de Tweede Kamer een voorstel van wet tot wijziging van de Wet op het financieel toezicht in verband met het via een centraal elektronisch systeem geautomatiseerd ontsluiten van identificerende gegevens alsmede enkele andere gegevens door banken en andere betaaldienstverleners (Wet verwijzingsportaal bankgegevens).

In de Regeling liquiditeit kredietunies Wft 2017 die ter consultatie voorligt, heeft De Nederlandsche Bank uitgewerkt welke liquiditeitsposten en wegingen kredietunies in acht moeten nemen bij de liquiditeitsberekening.

Niet is vast komen te staan dat het dienstverleningsdocument aan gedaagde (consument) is verstrekt. De conclusie is dat eiser (adviseur) onvoldoende heeft onderbouwd dat hij heeft voldaan aan de informatieverplichting die voortvloeit uit artikel 4:20 Wft.