Wie een woning koopt, mag in beginsel verwachten dat deze geschikt is voor normaal gebruik als woning. Maar wat gebeurt er wanneer vóór de koop duidelijk is dat er onzekerheid bestaat over de fundering en de koper ervoor kiest geen specialistisch funderingsonderzoek te laten uitvoeren? Die vraag stond centraal in een arrest van het Gerechtshof Amsterdam van 14 juli 2026. Kopers ontdekten kort na de aankoop dat volgens de buren ingrijpend funderingsherstel nodig was. Zij meenden dat de verkopers daarvan op de hoogte waren geweest en hen hadden moeten waarschuwen. Toch kregen de kopers geen gelijk.

In deze zaak gaat het om kopers die na de aankoop van een woning uit 1928 werden geconfronteerd met meerdere lekkages. In de koopovereenkomst stond een ouderdomsclausule. De verkopers voerden daarom aan dat de kopers meer onderzoek hadden moeten doen naar de staat van de woning. De kopers wezen juist op de verkoopinformatie: de woning werd aangeprezen als “volledig verbouwd” en “zeer goed onderhouden”, terwijl in de vragenlijst niet was vermeld dat er eerder lekkage was geweest aan het dak van de veranda.

De koper van een woning moet beschikken over informatie die van belang is voor zijn beslissing om de woning te kopen. De verkoper moet die informatie, voor zover bij hem bekend, verstrekken. Aan de andere kant heeft een koper ook een onderzoeksplicht. Hij moet ook zijn best doen die informatie zelf te verzamelen. Voor appartementen geldt specifiek dat informatie over de Vereniging van Eigenaren (VvE) van belang is. Denk daarbij aan de maandelijkse bijdrage, de hoogte van de reserves en eventuele onderhoudsplannen. De vraag is vaak: waar houdt de informatieplicht van de verkoper op en waar begint de onderzoeksplicht van de koper?