Nu het laatste jaar van de huidige salderingsregeling is aangebroken, kiezen steeds meer Nederlanders voor een thuisbatterij. Maar wie de kleine lettertjes van zijn woonverzekering leest, komt vaak van een koude kermis thuis. Onderzoek van duurzaamheidsplatform Slimster onder negentien grote woonverzekeraars toont aan dat een op de drie verzekeraars helemaal niets vermeldt over batterijen in hun polisvoorwaarden. En áls er al iets over gezegd wordt, dan gaat het vaak over schade aan de batterij zelf.

De AFM ziet bij kleinere vermogensbeheerders enkele risico’s in de naleving van normen voor beleggersbescherming. Daarom hebben we het afgelopen jaar risicogestuurd onderzoek gedaan bij een aantal kleinere beleggingsondernemingen. Op basis daarvan hebben we verbeterpunten opgesteld die ook voor andere vermogensbeheerders waardevol kunnen zijn. We raden marktpartijen aan kennis te nemen van deze verbeterpunten en zo nodig aanpassingen te doen.

In de (gecorrigeerde) beantwoording van Kamervragen over de houdbaarheid van de AOW worden een paar hardnekkige misverstanden rechtgezet én worden de nieuwste ramingen naast eerdere (2019) verwachtingen gelegd. De kern: de vergrijzing blijft een grote kostenpost, maar de prognoses zijn minder somber dan in 2019. Tegelijk laat het stuk zien waarom een snellere stijging van de AOW-leeftijd wel budgettair voordeel geeft op de AOW-lijn, maar óók leidt tot weglek naar andere uitkeringen.

Volgens het NVM-rapport “Starters op de woningmarkt” (maart 2026) zorgt de uitpondgolf (verkoop van particuliere huurwoningen aan eigenaar-bewoners) voor méér koopkansen voor een deel van de starters, maar tegelijkertijd voor minder betaalbare huur en grotere ongelijkheid tussen starters.

In Kifid-uitspraak GC 2026-0205 (2 maart 2026) draait het om twee consumenten die hun bestaande hypotheek wilden verhogen voor verbouwing/verduurzaming, maar uiteindelijk (tegen hun voorkeur in) oversloten naar een andere aanbieder tegen een veel hogere rente.

Daarna ontstond nóg een probleem: de nieuwe hypotheek was administratief/fiscaal zo ingericht dat (tijdelijk) niet meer aan de aflossingseis voor hypotheekrenteaftrek werd voldaan. De kern: wat mag je van een redelijk bekwaam en redelijk handelend hypotheekadviseur verwachten, en wanneer leidt een fout ook daadwerkelijk tot vergoedbare schade?