Gedurende de eerste twee ziektejaren rust er op de werkgever een loondoorbetalingsverplichting op grond van bepalingen uit het Burgerlijk Wetboek. Gedurende deze eerste twee jaar moeten de werkgever en werknemer alles in het werk stellen om reïntegratie in het eigen bedrijf of een ander bedrijf mogelijk te maken. Aan het einde van deze twee jarige periode volgt de claimbeoordeling door het UWV.

Wanneer er aan de reïntegratieverplichtingen is voldaan, kan de mate van arbeidsongeschiktheid worden vastgesteld. Wanneer er overigens sprake is van een volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid, kan de keuring al na een half jaar van ziekte worden aangevraagd.

Voor personen die minder dan 35% arbeidsongeschikt zijn bestaat geen regeling meer. Deze personen moeten zoveel mogelijk in dienst blijven bij de werkgever. Er zal getracht moeten worden tot reïntegratie te komen door bijvoorbeeld een aangepast takenpakket, een aangepaste werkplek enz. Wanneer de werkgever binnen het eigen bedrijf geen werk heeft dan zal gezocht moeten worden naar een werkplek buiten het bedrijf.

Personen die een loonverlies lijden van 35% of meer vallen onder de WGA. De regeling WGA is zodanig opgezet dat werken loont.

Voor de WGA bestaat een premiedifferentiatie. Naarmate werkgevers meer werknemers hebben met een WGA-uitkering betalen zij een hogere premie.

Werkgevers zijn op grond van het Burgerlijk Wetboek verplicht om twee jaar lang het loon van een zieke werknemer door te betalen. Vaak is de werkgever op grond van de CAO zelfs verplicht gedurende het eerste jaar van ziekte 100% van het loon door te betalen. Om dit risico af te dekken kunnen werkgevers er toe over gaan een ziekteverzuimverzekering te sluiten.

Er worden twee verzekeringsvormen aangeboden, namelijk de conventionele verzekering en de stop-lossverzekering. Voor welke verzekeringsvorm wordt gekozen is afhankelijk van de omvang van de onderneming, het gemiddelde verzuim en de schadeomvang. De conventionele dekking komen we het meest tegen in het midden en kleinbedrijf. Er wordt vooraf bepaald welk percentage van het loon door de verzekeraar moet worden doorbetaald. Dit kan variëren van de wettelijke 70% tot maximaal 100%.

Een ondernemer kan uiteraard ook geconfronteerd worden met arbeidsongeschiktheid. Het begrip ‘directeur-grootaandeelhouder’ wordt in diverse wetgevingen verschillend uitgelegd. In de Pensioenwet wordt bijvoorbeeld gesproken van een directeur-groot-aandeelhouder als deze 10% of meer van de aandelen bezit. In het kader van werknemersverzekeringen WW, ZW en WIA gelden weer andere criteria.

De AOV heeft als doel de inkomensderving op te vangen bij arbeidsongeschiktheid. Van oudsher was de AOV een aanvulling op de WAZ. Om die reden bestond en bestaat de AOV veelal nog uit twee rubrieken. De WAZ kende namelijk een wachttijd van 52 weken.

De Ziektewet verzekert bepaalde groepen werknemers tussen de 15 en 65 jaar in de eerste twee verzuimjaren tegen loonderving door arbeidsongeschiktheid ongeacht de oorzaak. Het gaat om de groepen werknemers waarvoor de werkgever geen loondoorbetalingplicht heeft; zogenaamde vangnet gevallen. Zoals de uitzend- en oproepkrachten,werklozen, werknemers bij faillissement van de werkgever, werknemers met een tijdelijk contract, werkneemsters die ziek zijn of worden tijdens de zwangerschap of na de bevalling. Volgens de Ziektewet is er sprake van arbeidsongeschiktheid als men als gevolg van ziekte of een ongeval niet meer in staat is om zijn of haar eigen arbeid te verrichten.