WAM regres op bestuurder

Feiten van de zaak

• Ongevaldatum: 21 september 2014. Bestuurder rijdt in een Suzuki Alto tegen een geparkeerde auto; die raakt vervolgens een lantaarnpaal.
• De bestuurder reed onder invloed van alcohol; bloedalcohol was 1,26 mg/ml.
• De auto was eigendom van de ouders; de bestuurder (hun zoon) gebruikte de auto zonder toestemming.
• Polisvoorwaarden: schade is o.a. niet verzekerd als de bestuurder niet had mogen rijden, bijv. door alcoholgebruik.
• Univé betaalde aan de inzittende € 105.000 schadevergoeding.
• Univé vordert in deze procedure slechts € 25.000 (deelvordering), vermeerderd met rente.

Procesverloop in één zin: kantonrechter wees af → Hof Amsterdam bekrachtigde → Hoge Raad casseerde en verwees → Hof Den Haag wijst alsnog (deels) toe.

Juridische vraag
Mocht de bestuurder (niet-verzekeringnemer) in 2014 “te goeder trouw” aannemen dat zijn aansprakelijkheid door de WAM-verzekering was gedekt?
Zo nee, dan heeft de verzekeraar op grond van art. 15 lid 1 WAM regresrecht op de bestuurder.

Belangrijk detail uit de cassatiefase: “goede trouw” wordt uitgelegd conform art. 3:11 BW: goede trouw ontbreekt niet alleen bij “weten”, maar óók wanneer iemand het behoorde te weten—waaronder het geval dat iemand goede reden had om aan dekking te twijfelen.

Uitspraak van het hof (Gerechtshof Den Haag) en belangrijkste overwegingen

Regres in beginsel mogelijk

Het hof zet art. 15 lid 1 WAM expliciet uiteen: de verzekeraar die uitkeert terwijl dekking ontbreekt, heeft verhaal op de aansprakelijke persoon; bij een aansprakelijke die niet de verzekeringnemer is geldt de uitzondering: verhaal kan alleen als die persoon niet te goeder trouw mocht aannemen verzekerd te zijn.

Waarom ontbreekt hier “goede trouw”?

Het hof kijkt naar alle omstandigheden, en noemt (o.a.) dat:

• de bestuurder de auto zonder toestemming gebruikte;
• hij onder invloed reed (misdrijf) en met een zeer hoog alcoholgehalte;
• er aanwijzingen waren dat hij besefte dat rijden in die staat “(zeer) onverstandig”, “niet toegestaan” en mogelijk strafbaar was;
• en dat verzekeraars (toenemend) uitsluitingen bij alcohol opnemen.

Daaruit volgt: de bestuurder had goede reden om te twijfelen of hij verzekerd was → dus geen goede trouw → Univé kan in beginsel verhalen.

Eigen schuld van de inzittende: wél 35%, maar geen “alles of niets”

De bestuurder probeerde nog “eigen schuld” van de inzittende in te roepen (beiden dronken; samen auto “weggeduwd”; waarschuwingen genegeerd).
Het hof maakt onderscheid:

• het meerijden droeg niet bij aan het veroorzaken van het ongeval,
• maar de letselschade komt gedeeltelijk voor rekening van de inzittende, omdat hij uit eigen beweging is meegereden terwijl hij wist of had moeten beseffen dat de bestuurder zwaar onder invloed was.

Univé had haar regrespositie bovendien al beperkt tot 65% (dus 35% eigen schuld aan slachtofferzijde). Het hof gaat daarin mee.

Uitkomst

• Vordering van € 25.000 wordt toegewezen, met wettelijke rente vanaf 12 mei 2020.
• Plus proceskostenveroordeling.

Bron: De Rechtspraak