Er wordt in artikel 7:964 BW ook nog een definitie gegeven van de sommenverzekering.

Onder de oude wetgeving was schade door eigen schuld van de verzekerde niet gedekt. Omdat verzekeraars bepaalde vormen van schuld wel wilden verzekeren moest er in de voorwaarden dus aangegeven worden welke vormen van schuld wel en welke niet waren verzekerd. In de huidige wetgeving is de situatie omgedraaid. Artikel 7:952 BW bepaalt namelijk dat de lat hoger wordt gelegd, namelijk bij opzet of roekeloosheid. Het artikel bevat geen dwingend recht, dus wanneer verzekeraars lichtere vormen van schuld willen uitsluiten, dan kunnen ze dat in hun voorwaarden regelen.

Wanneer een verzekeraar een verzekerde op grond van een verzekering schadeloos stelt en die verzekerde heeft wat betreft die schade verhaalsrechten op een derde, dan treedt de verzekeraar in de rechten van verzekerde. Dit recht is geregeld in artikel 7:962 BW en heet subrogatie.

De wet legt de verzekeringnemer in artikel 7:957 BW de verplichting op dat hij alle mogelijke maatregelen moet nemen die tot voorkoming of vermindering van de schade kunnen leiden. Op grond van jurisprudentie gebaseerd op de oude wetgeving is inmiddels vastgesteld dat die plicht op de verzekeringnemer rust wanneer het evenement zich heeft voorgedaan, maar ook wanneer er sprake is van een onmiddellijk dreigend gevaar. Deze jurisprudentie is met de invoering van het nieuwe verzekeringsrecht wettelijk vastgelegd. De verplichting rust overigens alleen op de verzekeringnemer wanneer hij op de hoogte is of behoort te zijn van het zich voordoen van het evenement of van het onmiddellijk dreigende gevaar. De bereddingsplicht geldt zowel voor de verzekerde als de verzekeringnemer.

Artikel 7:951 BW zegt: De verzekeraar vergoedt geen schade aan een verzekerde zaak, indien die is veroorzaakt door de aard of een gebrek van die zaak. Het gaat in dit artikel om regelend recht, dus mag er van worden afgeweken. Een gebrek is een minderwaardige eigenschap van een zaak, die een dergelijke zaak niet behoort te hebben.

Uit de overeenkomst vloeien verplichtingen voort. Een aantal van die verplichtingen hebben betrekking op het moment dat het risico zich openbaart waartegen de verzekering is gesloten. De eerste verplichting die we in de wet tegenkomen is de meldings- en inlichtingenplicht.

Er is sprake van samenloop wanneer het belang van een verzekerde meerdere keren is verzekerd tegen hetzelfde risico en schade. Er is geen sprake van samenloop wanneer meerdere verzekeraars het risico dekken op de zelfde polis, zoals bij de beurspolis gebruikelijk is. In dat geval is er sprake van co-assurantie. Een voorbeeld van samenloop is een schade die zowel op de inboedelverzekering gedekt is als op de kostbaarhedenverzekering. Of een schade die gedekt is op een reisverzekering, maar ook op de Zorgverzekering.

De verzekeringsovereenkomst is vooral een overeenkomst die gebaseerd is op de goede trouw van beide bij de overeenkomst betrokken partijen. Bij het tot standkomen van de verzekeringsovereenkomst baseert de verzekeraar zich vaak alleen op de gegevens die door de verzekerde worden verstrekt. Bijvoorbeeld door het invullen van een aanvraagformulier. Op grond van die gegevens probeert de verzekeraar een inschatting te maken van het risico dat ter verzekering wordt aangeboden. Aan de hand van die inschatting bepaalt de verzekeraar of hij wil verzekeren en zo ja op welke voorwaarden en tegen welke premie. De verzekeraar heeft er dus alle belang bij dat de verzekeringnemer de juiste informatie verstrekt.